Galicia
tiene una peculiar Navidad llamada NADAL ,un Nadal largo y fervoroso que no se
limita al 25 de Diciembre exclusivamente, sino que se adelanta con sus novenas ,llega
a la NOITE BOA ,pasa por la fiesta mayor, sigue con SAN SILVESTRE, saluda al
ANINOVO y termina con los Reyes Magos. Este tiempo es lo que en Galicia se
llama NADAL. He aquí una pregunta curiosa:
-¿Cando
nasciches, meu parrulo?
-Nascín o 7 de Nadal.
En
este tiempo de Nadal, sobre todo durante la Noite Boa y Misa del Gallo, es
cuando suenan con más fuerza los villancicos gallegos o PANXOLIÑAS, con un
realismo tal, que parece que se asiste personalmente al tradicional Misterio
Religioso
En
todos los hogares campesinos, hay un NACIMIENTO, al lado de la cocina con su establo,
"manxadoira" y los hocicos de las vacas junto a las orejas del
borrico. Amigos de todos los lugares vienen a sumarse a esta "entrañable
acto" y empiezan con sus cantos:
Pola
meia noite,
cando
o galo canta,
n
unha vila santa
que
chaman Belén
n
unhas catro pallas
d
un probiño estabro
nascéu
malpocado,
Xesús,noso
ben.
En
Belén hay moita festa,
tocan
pandeiros e gaitas...
Imos
a Belén,pastores,
tocando
nas nosas frautas.
Entre
ramos de "uz", con semillas rojas, sobre un albo mantel de lino
sacado del
arcón
se comienza a dar cuenta de todo lo que se sirve en la mesa, desde el CAL-DO, BESUGO,
CAPON, ZONCHOS, etc. etc, hasta las FILLOAS Y ROSCONES. Porque en todos los
hogares gallegos, en la señalada NOITE BOA, siempre hay cena y cobijo para los
peregrinos como desagravio a la Virgen y a San José que no encontraron hace
veinte siglos "pousada". Un rapaz que come "miel con uvas"
y castañas entona este villancico:
!Ay,meu
Neniño,
meu
pequeniño,
n
esas palliñas
deitado
estas!.
!Malpocadiño,
pena
me dás!,
castañas
e mel
son
pra meu Neno:
O
Neno Manuel.
Terminada la cena todos se preparan
para la Misa del Gallo y encienden FACHICOS
Y
ANTORCHAS para ir hacia la hernita mas cercana. Se forma una procesión llena
de
LUZ Y SONIDO, pues cada vez son más los campesinos que van entonando villancicos
como este:
!Chascarraschás,
que Neno tan gordo.
que gordiño está.
ico a Naiciña que ten.
,carraschas,carraschas!.
Una vez en la hernita se rezan las tres misas tradicionales. Después se van recorriendo los "nacimientos" de las gentes importantes porque
"TEÑEN MOITO ARTE
E
MOITO AQUEL".
Casi
al amanecer se oye este último villancico que tiene un intenso realismo
dialogado:
¿Que
ten o Neno Xesús
que
non fai máis que chorar?
Déulle
súa Nai un bico
e
chora por outro máis
No hay comentarios:
Publicar un comentario