Los
villancicos gallegos que se conservan son de POETAS CULTOS, con un tono popular
y algunos se han convertido en anónimos al retomarlos el pueblo.
Eran
compuestos para ser cantados en las iglesias, o en las capillas de palacio o
instituciones benéficas, durante festividades litúrgicas. Iban muchas veces
acompañados de danzas y diálogos lo que le daba una intención dramática.
En la Navidad de 1647 se canto en la
catedral de Lisboa un villancico de FRAYFRANCISCO DE SANTIAGO que dice así:
Ay, miña nai, o galeguiño novo
non sei que se ten, que todo e como un oiro.
Pois chora nos brasiños
da nova paridiña,
ay,quérolle acalar
con a miña violiña.
Ai, miña nai, o galeguiño novo
cada unha lagrimiña,
ai, una flecha é de oiro.
que pasa a alma miña.
Ai, miña nai, o galeguiño novo.
non sei que se ten, que todo é como oiro.
cuando me quer falar
ai, abrindo la boquiña
ai, una concha mostra
de alxófar e preliñas.
Ai, miña nai, o galeguiño novo
non sei que se ten, que todo é como oiro.
No hay comentarios:
Publicar un comentario